موزه ملی آب ايران به منظور جمع آوری نگاه داری و نمايش دستاوردهای سرزمين ايران در مورد آب و تامين،توزيع و استفاده از اين ماده حياتی شکل گرفته است . ساختار نمايشی اين موزه از چهار بخش تشکيل شده است: تاريخ آب، شناخت آب، کاربردهای آب و زيبايی شناسی آب، محل احداث ساختمان اين موزه در پارک طبيعت پرديسان تهران پيش بينی گرديده است .

در طرح بنای موزه کوشش شده است که اين بنا خود مفهومی از آب را ارائه کند، آن مفهومی که در فرهنگ سرزمين ايران و تصور مردمان اين سرزمين وجود دارد که با درک و برداشت مردمان سرزمين های ديگر از آب متفاوت است . در فرهنگ ايران، آب همواره با خاک همراه است و هم در ترکيب و هم در تضاد با آن معنا می يابد .

"تری" آب، همواره يادآور "خشکی" است.

بر اساس چنين ذهنيتی ايده ترکيب يک خشک و تر که کاملا در شرايط يکسانی با يکديگر به سر برند، به گونه ای که نتوان آنها را از يکديگر تفکيک کرد، اساس کار طراحی موزه ملی آب ايران قرار گرفته است .

"من به اغاز زمان نزديکم آشنا هستم با سرنوشت تر آب، عادت سبز درخت"