نفت مهم ترين منبع انرژی جهان که به همراه گاز بزرگترين ذخيره طبيعی ايران را تشکيل می دهند با زندگی و تاريخ معاصر اين سرزمين پيوندی جدايی ناپذير دارند . لذا در طراحی ساختمان صنعت نفت بايد اين حقيقت را در نظر داشت .
قدرت عظيم ديگری در ميان است خورشيد که هميشه مقتدرانه بر اين سرزمين می تابد .
بنا نه تنها بايستی به عملکرد درونی خود پاسخ گويد بلکه می بايست بيانگر حقيقت موضوع آن ( ساختمان صنعت نفت ) بوده و ماهيت زمين را متجلی نمايد . توده ساختمان به سمت شرق زمين رانده شده است و به صورت يک خط مورب از جنوب شرق به شمال غرب ، زمين را به دو بخش پر و خالی تقسيم کرده است . اين نحوه تقسيم بندی زمانی که در ترکيب با تپه سبز غربی ديده شود يک دره پديد می آورد که اشاره عميقی است به ماهيت دره ای بودن زمين .
بخش خالی زمين را يک حجم افقی که از سطح زمين به پايين است در توده ساختمانی شرقی امتداد می يابد پر می کند . تظاهر آن در بيرون به صورت يک سطح وسيع صيقلی است – سنگ گرانيت مشکی که روی آن لايه کم عمقی از آب قرار دارد – اين حجم سياه سمبل دريای نفت است که در زيرزمين قرار دارد و می توانيم آنرا HUMAN BOX بناميم
جسورانه ترين قسمت فضايی مجموعه يک سطح شيشه ای عمودی بسيار بزرگ است که از چند سطح شکسته تشکيل شده و در ضلع غربی توده ساختمانی قرار گرفته است . اين سطح شيشه ای در قسمت شکاف HUMAN BOX به درون آن فرو می رود . ديوار شيشه ای سمبل خورشيد است و از نظر تکنيکی به طريقی طراحی شده تا بتواند حداکثر جذب و ذخيره انرژی خورشيد را داشته باشد . در عين حال چون آينه بسيار بزرگی در مقابل تپه سبز غربی کشيده شده . تپه و سطح صيقلی HUMAN BOX  را در خود منعکس کرده زيبايی آنها را دو برابر می کند .