طرح ارائه شده برای ساختمان استانداری تهران، ازيک برج و يک ايوان بزرگ با ستون های کشيده و بلند در مقابل آن تشکيل شده است. در اين طرح ايوان با تمام ويژگيهايی که در معماری قديمی ايران دارد به چشم می خورد، با اين تفاوت که ديگر نه مختص طبقه اشراف، که در اختيار تمامی مردم است و برای وارد شدن به ساختمان استانداری بايد از زير آن عبور کرد. اين ايوان ضمن با شکوه تر کردن ساختمان ، موجب پيوند آن با فضای اطراف می گردد و سنگينی بنا و ارتفاع برج را متعادل می سازد .
برج از سه قسمت تشکيل شده است : دو مکعب نسبتا بسته با شيارهای باريک نور و يک فضای شفاف در ميان آنها که به ترکيب حجمی بنای شمس الاماره –به عنوان شاخص ترين بنای حکومتی تاريخ تهران – شباهت دارد .
حوزه استاندار در فضای افقی پوشش ايوان قرار داده شده و معاونت ها در برجها استقرار يافته و مراکز عمومی مانند سالن اجتماعات، نمازخانه، رستوران، کتابخانه، نمايشگاه و غيره در طبقه ورودی از ايوان و طبقات زير آن استقرار يافته اند .
افزون بر اينها مجموعه بنا دارای تقارنی محوری است و اين امر وقار خاصی به بنا می دهد، که از ساختمان حکومتی مهمی چون استانداری نيز همين انتظار می رود .